محدودیت Check در sql

محدودیت CHECK در SQL قانونی است که برای کنترل مقادیر مجاز یک ستون یا ترکیبی از چند ستون تعریف می‌شود. پایگاه داده هنگام درج یا به‌روزرسانی اطلاعات، شرط را بررسی می‌کند و در صورت برقرار نبودن آن، عملیات را نمی‌پذیرد.

برای نمونه، اگر مقدار یک ستون باید همیشه بزرگ‌تر از ۱۰ باشد، می‌توان شرطی تعریف کرد تا ورود مقدار نامعتبر با خطا روبه‌رو شود. این روش اعتبارسنجی را در خود پایگاه داده انجام می‌دهد و از ذخیره شدن اطلاعاتی که با قواعد سیستم سازگار نیستند جلوگیری می‌کند.

برای آشنایی بیشتر با این مفهوم می‌توانید مطلب محدودیت Check یا محدودیت خاص در اس کیو ال را هم ببینید.

عبارت CHECK باید دقیقاً همان قاعده‌ای را بیان کند که می‌خواهید روی داده اجرا شود. برای نمونه، شرط P_Id > 0 مقدارهای صفر و منفی را رد می‌کند، اما مقدارهای مثبت را می‌پذیرد. پیش از افزودن شرط، مشخص کنید مرزهای مجاز شامل خود مقدار مرزی هستند یا نه.

مثلاً اگر امتیاز باید از صفر تا صد باشد، شرط مناسب می‌تواند Score >= 0 AND Score <= 100 باشد. استفاده از عملگرهای مناسب مانند >= به جای > تعیین می‌کند که مقدار صفر هم قابل ثبت باشد یا خیر.

وقتی شرط فقط یک ستون را بررسی می‌کند، معمولاً تعریف محدودیت در کنار همان ستون خوانایی بیشتری دارد. برای مثال، اگر شناسه باید مثبت باشد، شرط را می‌توان هنگام تعریف ستون نوشت.

اگر شرط به چند ستون وابسته است، محدودیت سطح جدول انتخاب مناسب‌تری است. برای نمونه، می‌توان بررسی کرد که شهر ثبت‌شده فقط در صورت برقرار بودن یک شرط دیگر پذیرفته شود. انتخاب محل تعریف، به دامنه شرط و شیوه نگهداری ساختار جدول بستگی دارد.

اگر برای محدودیت نام مشخصی تعیین نکنید، ممکن است سیستم نامی خودکار بسازد. این نام‌ها هنگام نگهداری جدول یا حذف و تغییر شرط، خوانایی کمتری دارند. نامی مانند chk_Person یا chk_Score_Range ارتباط محدودیت با جدول یا قاعده را روشن می‌کند.

برای مثال، در جدولی که چند شرط مختلف دارد، نام‌هایی توصیفی به شما کمک می‌کنند سریع‌تر محدودیت مربوط به بازه امتیاز را پیدا کنید. بهتر است یک الگوی نام‌گذاری ثابت در پروژه داشته باشید و آن را در جدول‌های مختلف رعایت کنید.

محدودیت CHECK برای ارزیابی یک شرط منطقی به کار می‌رود، اما به‌تنهایی همیشه جایگزین NOT NULL نیست. در بسیاری از سیستم‌های پایگاه داده، اگر مقدار ستون تهی باشد، نتیجه بررسی شرط می‌تواند نامشخص باشد و الزاماً مانند یک مقدار نامعتبر رد نشود.

برای نمونه، اگر سن باید وارد شود و هم‌زمان در بازه مجاز باشد، ستون را با NOT NULL تعریف کنید و محدودیت CHECK را نیز برای کنترل بازه به کار ببرید. این دو قاعده در کنار هم، هم وجود مقدار و هم معتبر بودن آن را بررسی می‌کنند.

پیش از افزودن محدودیت به جدولی که از قبل داده دارد، رکوردهای موجود را بررسی کنید. اگر داده‌ای با شرط جدید سازگار نباشد، افزودن محدودیت ممکن است با خطا روبه‌رو شود یا نیازمند پاک‌سازی و اصلاح اطلاعات باشد.

فرض کنید قرار است مقدار همه رکوردهای یک ستون مثبت باشد. ابتدا مقدارهای صفر و منفی را پیدا و تعیین تکلیف کنید، سپس شرط را اضافه کنید. این کار احتمال اختلال در تغییر ساختار جدول را کاهش می‌دهد و از حذف ناخواسته داده‌ها جلوگیری می‌کند.

برای افزودن CHECK هم‌زمان با ساخت جدول، شرط را در تعریف ستون یا در بخش محدودیت‌های جدول قرار دهید. نمونه زیر نشان می‌دهد که چطور می‌توان مقدار شناسه را بزرگ‌تر از صفر نگه داشت. در این مثال، نام ستون و نوع داده نیز در دستور مشخص شده است.

CREATE TABLE Persons
(
    P_Id int NOT NULL CHECK (P_Id > 0),
    LastName varchar(255) NOT NULL,
    FirstName varchar(255),
    Address varchar(255),
    City varchar(255)
);

در این نمونه، CHECK در کنار ستون P_Id آمده و شرط فقط همان ستون را ارزیابی می‌کند. کلیدواژه NOT NULL نیز مشخص می‌کند که شناسه نباید بدون مقدار باشد؛ بنابراین، دو قاعده متفاوت برای یک ستون تعریف شده‌اند.

برای شرطی که بیش از یک ستون را بررسی می‌کند، از محدودیت سطح جدول استفاده کنید. دستور زیر محدودیتی با نام مشخص می‌سازد و دو بخش از اطلاعات رکورد را هم‌زمان ارزیابی می‌کند.

CREATE TABLE Persons
(
    P_Id int NOT NULL,
    LastName varchar(255) NOT NULL,
    FirstName varchar(255),
    Address varchar(255),
    City varchar(255),
    CONSTRAINT chk_Person
        CHECK (P_Id > 0 AND City = 'Sandnes')
);

در این مثال، هر دو شرط باید برقرار باشند تا رکورد پذیرفته شود: شناسه باید مثبت باشد و مقدار ستون شهر باید با مقدار تعیین‌شده مطابقت کند. هنگام طراحی شرط‌های چندستونی، توجه کنید که تغییر هر یک از ستون‌های مرتبط نیز می‌تواند باعث رد عملیات به‌روزرسانی شود.

اگر جدول از قبل ساخته شده باشد، می‌توانید با دستور ALTER TABLE محدودیت تازه‌ای اضافه کنید. نمونه زیر یک شرط ساده برای مثبت بودن شناسه ایجاد می‌کند:

ALTER TABLE Persons
ADD CONSTRAINT chk_Person_Id
CHECK (P_Id > 0);

برای اعمال شرط روی چند ستون نیز عبارت منطقی را در محدودیت قرار دهید. نام‌گذاری صریح باعث می‌شود در آینده، شناسایی و مدیریت همین قاعده ساده‌تر باشد:

ALTER TABLE Persons
ADD CONSTRAINT chk_Person
CHECK (P_Id > 0 AND City = 'Sandnes');

در برخی نسخه‌ها یا سیستم‌های پایگاه داده، گزینه‌هایی برای بررسی داده‌های موجود هنگام افزودن محدودیت وجود دارد. پیش از اجرای دستور در محیط عملیاتی، مستندات همان سیستم و پیام‌های خطا را بررسی کنید؛ نحو دقیق دستورات ممکن است بین محصولات متفاوت باشد.

اگر جدول داده‌های ناسازگار داشته باشد، افزودن شرط جدید می‌تواند موفق نشود. پیش از اعمال تغییر، داده‌ها را با همان شرط بررسی و موارد ناسازگار را اصلاح کنید. بهتر است این کار ابتدا در محیط آزمایشی انجام شود.

نام‌های خودکار یا نامرتبط، پیدا کردن محدودیت موردنظر را دشوار می‌کنند. برای هر CHECK نامی انتخاب کنید که هدف شرط یا ستون‌های وابسته را توضیح دهد؛ این کار نگهداری و عیب‌یابی پایگاه داده را آسان‌تر می‌کند.

جزئیات دستورهای تغییر یا حذف محدودیت در محصولات مختلف پایگاه داده یکسان نیست. برای نمونه، در SQL Server حذف محدودیت CHECK با دستور DROP CONSTRAINT انجام می‌شود؛ اما برخی منابع قدیمی یا محصولات دیگر ممکن است نحو متفاوتی نشان دهند.

ALTER TABLE Persons
DROP CONSTRAINT chk_Person;

پیش از اجرای دستور حذف، نام دقیق محدودیت و سیستم مدیریت پایگاه داده را بررسی کنید. حذف شرط، کنترل داده‌های جدید را متوقف می‌کند و بهتر است اثر آن بر قواعد برنامه مشخص باشد.

CHECK برای شرط‌هایی مناسب است که با مقادیر همان رکورد قابل ارزیابی باشند. برای اعتبارسنجی‌هایی که به جدول‌های دیگر، دسترسی کاربر یا منطق پیچیده برنامه وابسته هستند، ممکن است به ابزارهای دیگری نیاز داشته باشید. انتخاب روش باید با ساختار داده و نیازهای سامانه هماهنگ باشد.

برای تغییر شرط، معمولاً باید محدودیت فعلی را با نام آن حذف و سپس نسخه تازه را اضافه کنید. دستور حذف به سیستم پایگاه داده وابسته است؛ در SQL Server می‌توان از الگوی زیر استفاده کرد:

ALTER TABLE Persons
DROP CONSTRAINT chk_Person;

ALTER TABLE Persons
ADD CONSTRAINT chk_Person
CHECK (P_Id > 0 AND City = 'Sandnes');

اگر فقط قصد حذف محدودیت را دارید، کافی است دستور افزودن را اجرا نکنید. پیش از تغییر در محیط اصلی، پیامدهای آن را بررسی کنید و مطمئن شوید برنامه یا فرایند دیگری به اعتبارسنجی فعلی وابسته نیست.

محدودیت CHECK در SQL راهی کاربردی برای تعریف شرط روی یک ستون یا چند ستون مرتبط است. با استفاده از آن می‌توانید بازه‌های مجاز را مشخص کنید، مقدارهای ناسازگار را رد کنید و بخشی از قواعد داده را در پایگاه داده نگه دارید.

برای استفاده درست، شرط را روشن بنویسید، محدودیت را نام‌گذاری کنید، تفاوت CHECK و NOT NULL را در نظر بگیرید و داده‌های قبلی را پیش از اعمال تغییر بررسی کنید. همچنین دستورهای افزودن و حذف را با توجه به سیستم پایگاه داده خود انتخاب کنید.

اعتبارسنجی پایگاه داده یکی از بخش‌های مهم ساخت سامانه‌های قابل اتکاست. اگر برای کسب‌وکار خود به وب‌سایت نیاز دارید، درباره طراحی سایت و نیازهای فنی پروژه نیز اطلاعات بیشتری کسب کنید.

• پیش از ساخت: مشخص کنید شرط به یک ستون مربوط است یا چند ستون.
• هنگام نام‌گذاری: نامی انتخاب کنید که هدف محدودیت را توضیح دهد.
• پیش از تغییر جدول: داده‌های موجود را با شرط جدید تطبیق دهید.
• هنگام حذف یا تغییر: نحو مختص سیستم پایگاه داده را بررسی کنید.