وقتی هیچ ستون منفردی برای شناسایی یکتای ردیفها کافی نیست، میتوان چند ستون را در یک کلید اصلی مرکب قرار داد. در این روش، ترکیب مقادیر ستونهای مشخصشده باید در هر ردیف یکتا باشد. برای مشخص کردن این ترکیب، استفاده از عبارت CONSTRAINT خوانایی دستور را افزایش میدهد.
CREATE TABLE Persons
(
P_Id int NOT NULL,
LastName varchar(255) NOT NULL,
FirstName varchar(255),
Address varchar(255),
City varchar(255),
CONSTRAINT pk_PersonID PRIMARY KEY (P_Id, LastName)
);
در این نمونه، نام محدودیت pk_PersonID است و کلید اصلی از دو ستون P_Id و LastName تشکیل میشود. پایگاه داده ترکیب این دو مقدار را برای تشخیص تکراری بودن بررسی میکند. در نتیجه، تکرار یک P_Id یا LastName به تنهایی لزوما به معنی تکراری بودن کلید مرکب نیست؛ ملاک، تکرار همزمان ترکیب آنها است.
کلید مرکب زمانی انتخاب مناسبی است که معنا و قواعد داده به چند ستون وابسته باشد. با این حال، اگر یک شناسه مستقل و پایدار بتواند رکورد را مشخص کند، استفاده از آن ممکن است ارجاع به جدول را سادهتر کند. پیش از انتخاب، کاربرد جدول و رابطه آن با سایر جدولها را بررسی کنید.