محدودیت Default در اسکیوال

محدودیت SQL DEFAULT راهی برای تعیین مقدار پیش فرض یک ستون است؛ به این ترتیب اگر هنگام درج یک ردیف، برای آن ستون مقداری مشخص نشود، پایگاه داده می تواند مقدار تعیین شده را قرار دهد. در این راهنما با کاربرد DEFAULT، نوشتن دستورهای SQL و تفاوت های مهم میان سامانه های مدیریت پایگاه داده آشنا می شوید.

۱. مقدار پیش فرض چه زمانی استفاده می شود؟

مقدار پیش فرض زمانی وارد عمل می شود که یک ستون در دستور درج داده کنار گذاشته شده باشد یا برای آن از کلمه کلیدی DEFAULT استفاده شود. برای نمونه، اگر ستون City مقدار پیش فرض Sandnes داشته باشد و هنگام درج سفارش یا مشخصات فردی، نام شهر را تعیین نکنید، پایگاه داده می تواند همین مقدار را ثبت کند.

این رفتار با وارد کردن NULL یکسان نیست. اگر دستور INSERT برای ستون مقدار NULL بفرستد، مقدار پیش فرض معمولاً جایگزین آن نمی شود؛ در این حالت ستون NULL می گیرد، مگر آنکه تعریف ستون یا قواعد سامانه مانع این کار شود. بنابراین در برنامه خود مشخص کنید که «نامشخص بودن مقدار» باید با NULL نمایش داده شود یا با یک مقدار پیش فرض.

۲. تعریف DEFAULT هنگام ساخت جدول

می توانید محدودیت DEFAULT را همان زمان ایجاد جدول و در کنار تعریف ستون بنویسید. در مثال زیر، ستون City در صورت حذف از دستور درج، مقدار Sandnes را دریافت می کند. این شیوه برای تنظیمات اولیه و جدول هایی مناسب است که از ابتدا مقدار پیش فرض مشخصی دارند.

CREATE TABLE Persons
(
    P_Id int NOT NULL,
    LastName varchar(255) NOT NULL,
    FirstName varchar(255),
    Address varchar(255),
    City varchar(255) DEFAULT 'Sandnes'
);

هنگام انتخاب مقدار پیش فرض، نوع ستون را در نظر بگیرید. مقدار متنی باید با کوتیشن نوشته شود، اما مقدار عددی معمولاً بدون کوتیشن می آید. برای ستون های تاریخ نیز باید از تابع یا عبارت سازگار با سامانه پایگاه داده استفاده کنید؛ یک دستور واحد ممکن است در همه سیستم ها اجرا نشود.

۳. استفاده از تابع برای مقدار پیش فرض

در برخی پایگاه های داده می توان از تابع یا عبارت تاریخ و زمان برای تعیین مقدار پیش فرض استفاده کرد. برای مثال، SQL Server از تابع GETDATE() پشتیبانی می کند و می توان تاریخ ثبت سفارش را در زمان ایجاد ردیف تعیین کرد. به این ترتیب لازم نیست برنامه در هر بار ثبت سفارش، زمان جاری را جداگانه ارسال کند.

نام تابع و نوع داده خروجی به سامانه پایگاه داده وابسته است. برای نمونه، GETDATE() در SQL Server کاربرد دارد، در حالی که در PostgreSQL معمولاً از عبارت هایی مانند CURRENT_DATE یا CURRENT_TIMESTAMP استفاده می شود. پیش از انتقال جدول یا اسکریپت به سامانه ای دیگر، سازگاری تابع را بررسی کنید.

CREATE TABLE Orders
(
    O_Id int NOT NULL,
    OrderNo int NOT NULL,
    P_Id int,
    OrderDate date DEFAULT GETDATE()
);

۴. تفاوت حذف ستون با درج DEFAULT

در دستور INSERT، اگر ستونی را از فهرست ستون ها حذف کنید، مقدار پیش فرض آن ستون قابل استفاده است. همچنین در بسیاری از سامانه ها می توانید برای همان ستون صریحاً DEFAULT بنویسید. این موضوع به ویژه زمانی مفید است که می خواهید برای بیشتر ستون ها مقدار مشخص ارسال کنید، اما یک ستون طبق قاعده جدول مقداردهی شود.

در مثال زیر City از فهرست ستون ها حذف شده است؛ در نتیجه مقدار پیش فرض تعریف شده برای آن اعمال می شود. در برنامه های واقعی، بهتر است فهرست ستون ها را در دستور INSERT به صورت روشن بنویسید تا با تغییر ترتیب ستون های جدول، داده ها به ستون اشتباه وارد نشوند.

INSERT INTO Persons (P_Id, LastName, FirstName)
VALUES (1, 'Smith', 'John');

۵. نام گذاری محدودیت و سازگاری با سامانه پایگاه داده

اگر چند محدودیت در جدول داشته باشید، نام گذاری صریح آن ها مدیریت ساختار را آسان تر می کند. در SQL Server معمولاً DEFAULT به شکل یک محدودیت نام دار تعریف می شود و برای تغییر یا حذف آن باید نام محدودیت را بدانید. در بعضی سامانه ها، دستور ALTER COLUMN برای تنظیم یا حذف مقدار پیش فرض به شکل دیگری نوشته می شود.

به همین دلیل، دستور تغییر یا حذف DEFAULT را بدون تشخیص نوع پایگاه داده کپی نکنید. دستورهایی مانند SET DEFAULT و DROP DEFAULT در برخی سامانه ها معتبرند، اما ممکن است در SQL Server همان دستور اجرا نشود. ابتدا نوع پایگاه داده و نسخه آن را مشخص کنید و سپس نحو رسمی همان سامانه را به کار ببرید.

تعریف مقدار پیش فرض در جدول موجود

ALTER TABLE Persons
ALTER COLUMN City SET DEFAULT 'Sandnes';

تغییر یا حذف محدودیت DEFAULT

ALTER TABLE Persons
ALTER COLUMN City SET DEFAULT 'SANDNES';

ALTER TABLE Persons
ALTER COLUMN City DROP DEFAULT;

مقایسه دستورهای رایج DEFAULT

جدول زیر خلاصه ای از کاربرد دستورهای پرکاربرد را نشان می دهد. نمونه های تغییر و حذف ممکن است فقط در سامانه های مشخصی معتبر باشند؛ برای نمونه، SET DEFAULT و DROP DEFAULT در PostgreSQL کاربرد دارند. برای SQL Server، تعریف و حذف محدودیت معمولاً به نام گذاری constraint وابسته است.

اشتباهات رایج هنگام استفاده از مقدار پیش فرض

اشتباه گرفتن NULL با مقدار پیش فرض

DEFAULT معمولاً زمانی اعمال می شود که ستون از دستور درج حذف شده باشد یا صریحاً DEFAULT درخواست شود. ارسال NULL به جای آن، در بسیاری از موارد NULL را ذخیره می کند. اگر مقدار NULL مجاز نباشد، درج داده ممکن است با خطا روبه رو شود؛ بنابراین رفتار هر ستون را در برنامه و پایگاه داده یکسان تعریف کنید.

فرض کردن سازگاری یکسان میان پایگاه های داده

نام توابع تاریخ، شیوه تعریف constraint و دستورهای ALTER TABLE ممکن است متفاوت باشند. اسکریپتی که برای PostgreSQL نوشته شده، الزاماً در SQL Server یا MySQL اجرا نمی شود. هنگام انتقال پروژه یا نوشتن migration، دستورها را برای موتور مقصد بازبینی کنید.

قرار دادن مقدار پیش فرض نامناسب

مقدار پیش فرض باید معنای واقعی داده را حفظ کند. برای مثال، ثبت مقدار عمومی «نامشخص» برای همه کاربران ممکن است گزارش گیری را دشوار کند، اگر این مقدار با داده واقعی اشتباه گرفته شود. اگر نبود اطلاعات معنای مستقلی دارد، استفاده از NULL یا یک وضعیت مشخص و مستند می تواند انتخاب روشن تری باشد.

سوالات متداول محدودیت SQL DEFAULT