دستور SELECT INTO در sql

SELECT INTO داده های برگشتی از یک دستور SELECT را در یک جدول جدید قرار می دهد. در بسیاری از سامانه های پایگاه داده، جدول مقصد هنگام اجرای موفق دستور ساخته می شود؛ بنابراین لازم نیست پیش از اجرای پرس وجو، ساختار جدول جدید را جداگانه ایجاد کنید.

برای مثال، اگر جدول Persons اطلاعات افراد را نگه داری کند، می توانید با انتخاب همه ستون ها، یک جدول تازه به نام Persons_Backup بسازید. جدول جدید شامل داده های انتخاب شده است و برای نگه داری یک کپی مستقل از اطلاعات می تواند کاربرد داشته باشد.

این دستور برای افزودن داده به جدولی که از قبل وجود دارد طراحی نشده است. اگر جدول مقصد از قبل ساخته شده و قصد دارید ردیف های تازه ای به آن اضافه کنید، معمولاً باید از INSERT INTO ... SELECT استفاده کنید. انتخاب دستور مناسب به این بستگی دارد که می خواهید جدول تازه بسازید یا داده را به جدول موجود اضافه کنید.

در ساده ترین حالت، ابتدا ستون هایی را که می خواهید انتخاب کنید می نویسید، سپس نام جدول مقصد و در پایان جدول مبدا را مشخص می کنید. شکل کلی دستور به این صورت است:

SELECT column_name(s)
INTO new_table_name
FROM old_table_name;

عبارت SELECT مشخص می کند چه داده هایی انتخاب شوند، INTO نام جدول جدید را تعیین می کند و FROM منبع داده را معرفی می کند. نقطه ویرگول برای پایان دستور در بسیاری از محیط ها رایج است، هرچند قواعد دقیق ممکن است با سامانه پایگاه داده تفاوت داشته باشد.

اگر به همه ستون های جدول مبدا نیاز دارید، می توانید از ستاره استفاده کنید. برای کدهای واقعی بهتر است، به ویژه در برنامه های مهم، نام ستون های لازم را به طور صریح بنویسید؛ چون با تغییر ساختار جدول مبدا، استفاده از ستاره ممکن است نتیجه ای متفاوت از انتظار شما ایجاد کند.

لازم نیست تمام ستون های جدول مبدا را به جدول جدید منتقل کنید. با مشخص کردن نام ستون ها، می توانید ساختار خروجی را محدودتر و متناسب با نیاز گزارش یا آرشیو نگه دارید. این روش خوانایی پرس وجو را بهتر می کند و از انتقال داده های غیرضروری جلوگیری می کند.

برای نمونه، کد زیر فقط نام خانوادگی و نام افراد را از جدول Persons به جدول تازه منتقل می کند:

SELECT LastName, FirstName
INTO Persons_Backup
FROM Persons;

برای محدود کردن ردیف ها نیز می توانید از شرط WHERE استفاده کنید. مثلاً اگر فقط رکوردهای مربوط به یک شهر لازم باشند، شرط را به پرس وجو اضافه کنید. توجه داشته باشید که مقدار شرط باید با نوع داده و قواعد نوشتاری پایگاه داده شما سازگار باشد.

SELECT LastName, FirstName
INTO Persons_Backup
FROM Persons
WHERE City = 'Sandnes';

یکی از کاربردهای شناخته شده SELECT INTO، ساخت کپی از داده های یک جدول است. برای مثال، می توانید داده های جدول Persons را در جدولی با نام Persons_Backup قرار دهید. این کپی برای آزمایش، گزارش گیری یا نگه داری یک تصویر از داده ها در زمان اجرای دستور مفید است.

SELECT *
INTO Persons_Backup
FROM Persons;

همین روش می تواند برای آرشیو بخشی از داده ها هم به کار برود. به جای انتقال تمام رکوردها، شرطی بنویسید تا فقط ردیف های لازم وارد جدول آرشیو شوند. برای مثال، می توان داده های مربوط به یک بازه زمانی یا وضعیت مشخص را جدا کرد؛ البته نام ستون و قالب شرط باید مطابق ساختار واقعی پایگاه داده باشد.

ساخت یک جدول پشتیبان با این دستور به تنهایی جایگزین راهکار کامل پشتیبان گیری از پایگاه داده نیست. نسخه ایجادشده فقط شامل نتیجه پرس وجوی شماست و ممکن است تنظیمات، ایندکس ها، محدودیت ها، تریگرها یا سایر اجزای جدول مبدا را در بر نگیرد. برای بازیابی کامل، از سازوکار پشتیبان گیری متناسب با سامانه خود استفاده کنید.

SELECT INTO می تواند نتیجه یک پرس وجوی چندجدولی را نیز در جدول تازه ذخیره کند. برای این کار، جدول ها را با یک عبارت پیوند مانند INNER JOIN به هم متصل می کنید و ستون های خروجی را در بخش SELECT مشخص می کنید.

در نمونه زیر، نام خانوادگی از جدول Persons و شماره سفارش از جدول Orders انتخاب می شوند. شرط پیوند تعیین می کند کدام ردیف های دو جدول با هم تطبیق دارند:

SELECT Persons.LastName, Orders.OrderNo
INTO Persons_Order_Backup
FROM Persons
INNER JOIN Orders
ON Persons.P_Id = Orders.P_Id;

پیش از اجرای چنین پرس وجویی، مطمئن شوید که ستون های مورد استفاده برای پیوند، ارتباط مورد انتظار را دارند. اگر یک فرد چند سفارش داشته باشد، ممکن است در نتیجه چند ردیف برای همان فرد ایجاد شود. این رفتار لزوماً خطا نیست، اما باید با هدف جدول خروجی هماهنگ باشد.

در کاربرد رایج SELECT INTO، جدول تازه هنگام اجرای دستور ساخته می شود. اگر جدولی با همان نام از قبل وجود داشته باشد، دستور ممکن است با خطا روبه رو شود. پیش از اجرای دوباره یک اسکریپت، وجود جدول مقصد را بررسی کنید و برای حذف یا جایگزینی آن تصمیم آگاهانه بگیرید.

در محیط عملیاتی، حذف یک جدول برای رفع خطا می تواند موجب از دست رفتن اطلاعات شود. ابتدا مطمئن شوید جدول مقصد صرفاً خروجی موقت یا نسخه قابل بازسازی است. در صورت نیاز به حفظ داده های قبلی، روش انتقال به جدول موجود یا نام گذاری جداگانه را بررسی کنید.

تفاوت اصلی این دو دستور در جدول مقصد است. SELECT INTO معمولاً یک جدول جدید می سازد و نتیجه انتخاب را در آن قرار می دهد؛ اما INSERT INTO ... SELECT داده ها را به جدولی اضافه می کند که از قبل وجود دارد.

برای نمونه، وقتی جدول مقصد از قبل تعریف شده و می خواهید رکوردهای تازه را به آن بیفزایید، از الگوی زیر استفاده می شود. ترتیب و سازگاری ستون های انتخابی با ستون های مقصد اهمیت دارد:

INSERT INTO Persons_Backup (LastName, FirstName)
SELECT LastName, FirstName
FROM Persons
WHERE City = 'Sandnes';

اگر هدف ساخت جدول جدید از خروجی پرس وجو باشد، SELECT INTO ساده تر است. اگر هدف افزودن داده به جدول موجود باشد، INSERT INTO ... SELECT گزینه مناسب تری است. در هر دو حالت، بهتر است ستون ها را صریح بنویسید تا تغییرات بعدی ساختار، نتیجه را غافلگیرکننده نکند.

در برخی نسخه ها یا سامانه های پایگاه داده، امکان تعیین مقصدی در پایگاه داده دیگر با نحو ویژه وجود دارد. نمونه زیر از ساختاری استفاده می کند که در بعضی آموزش های SQL و محیط های سازگار دیده می شود؛ اما این قالب در همه سامانه ها یکسان نیست و نباید بدون بررسی مستندات موتور پایگاه داده استفاده شود.

SELECT *
INTO Persons_Backup IN 'Backup.mdb'
FROM Persons;

پیش از انتقال میان پایگاه های داده، مجوز دسترسی، مسیر مقصد، قالب فایل و تفاوت های نحوی موتور مبدا و مقصد را بررسی کنید. اگر سیستم شما از عبارت بالا پشتیبانی نمی کند، ممکن است لازم باشد از روش های انتقال داده، ابزارهای وارد کردن و صادر کردن یا قابلیت های اختصاصی همان سامانه استفاده کنید.

ساختار جدول حاصل معمولاً از عبارت انتخابی و داده های خروجی تاثیر می پذیرد. اگر در پرس وجو از عبارت محاسباتی، تبدیل نوع یا نام مستعار استفاده می کنید، بررسی کنید که نام و نوع ستون های تولیدشده برای استفاده بعدی مناسب باشد.

برای مثال، ستون های دارای نام های تکراری در یک پرس وجوی چندجدولی ممکن است نیاز به نام مستعار داشته باشند. همچنین، انتقال داده ها به تنهایی تضمین نمی کند که تمام ویژگی های طراحی جدول مبدا، مانند کلید اصلی، ایندکس یا محدودیت ها، عیناً در جدول تازه بازسازی شوند.

پس از ساخت جدول، می توانید تعریف آن را در ابزار مدیریت پایگاه داده بررسی کنید. برای جدول هایی که قرار است بخشی از برنامه اصلی باشند، بهتر است ساختار مورد انتظار را آگاهانه تعریف و ویژگی های لازم را جداگانه اعمال کنید.

قبل از اجرای SELECT INTO، هدف جدول جدید را مشخص کنید و تصمیم بگیرید که به همه ستون ها نیاز دارید یا فقط بخشی از آن ها. سپس شرط های انتخاب و پیوند جدول ها را بازبینی کنید تا داده های ناخواسته وارد خروجی نشوند.

در محیط حساس، ابتدا دستور را در محیط آزمایشی یا روی مجموعه داده محدود بررسی کنید. نام جدول مقصد، حجم تقریبی خروجی و دسترسی های لازم را هم در نظر بگیرید. این کار احتمال خطا و ایجاد جدول های ناخواسته را کاهش می دهد.

دستور SELECT INTO در SQL برای ساخت جدول تازه از نتیجه یک پرس وجو به کار می رود و می تواند انتقال همه ستون ها، انتخاب چند ستون، فیلتر رکوردها و ترکیب داده های چند جدول را ساده کند. با این حال، جدول ساخته شده را نباید بدون بررسی معادل یک نسخه پشتیبان کامل پایگاه داده دانست.

برای استفاده مطمئن، جدول مقصد و ساختار خروجی را بررسی کنید، ستون های مورد نیاز را صریح بنویسید و شرط ها را با دقت تنظیم کنید. اگر قصد افزودن داده به جدولی موجود را دارید، به جای SELECT INTO از INSERT INTO ... SELECT استفاده کنید. انتخاب درست روش، نتیجه قابل پیش بینی تری برای کار با داده ها فراهم می کند.