Table چیست ؟

جدول در پایگاه داده یکی از اصلی ترین ابزارها برای ذخیره و سازمان دهی اطلاعات است. داده ها در یک دیتابیس یا پایگاه داده، داخل جدول ها قرار می گیرند و هر پایگاه داده می تواند چندین جدول مرتبط با هم داشته باشد. برای نمونه، یک سامانه آموزشی ممکن است اطلاعات دانش آموزان، معلمان، درس ها و حضور و غیاب را در جدول های جداگانه نگهداری کند.

جدول (Table) ساختاری برای نگهداری مجموعه ای از داده های مرتبط است که اطلاعات را در قالب ردیف ها و ستون ها نمایش می دهد. هر ستون نوع مشخصی از ویژگی را توصیف می کند و هر ردیف، اطلاعات مربوط به یک مورد یا موجودیت را در خود دارد. در یک جدول دانش آموزان، برای مثال، ستون ها می توانند نام، نام خانوادگی، شماره دانش آموزی و تاریخ ثبت نام باشند؛ هر ردیف نیز اطلاعات یک دانش آموز را نشان می دهد.

جدول بخشی از پایگاه داده است و معمولاً هر جدول برای نگهداری نوع معینی از اطلاعات طراحی می شود. مجموعه جدول ها به نرم افزار کمک می کند داده ها را به شکل منظم ذخیره کند، در زمان نیاز بازیابی کند و تغییرهای مورد نظر را روی آن ها انجام دهد. در مدل رابطه ای، جدول ها می توانند از راه ستون های مشترک به یکدیگر مرتبط شوند؛ بنابراین اطلاعات لازم بدون تکرار بی دلیل و با ساختاری روشن در دسترس قرار می گیرد.

درک اجزای جدول، خواندن ساختار پایگاه داده را آسان تر می کند. ردیف و ستون مفاهیم پایه ای هستند، اما واژه هایی مانند رکورد و فیلد نیز در توضیح ساختار داده ها کاربرد دارند. شناخت تفاوت آن ها هنگام طراحی جدول، نوشتن پرس وجو و بررسی خطاهای اطلاعاتی مفید است.

هر ستون در جدول پایگاه داده باید نوع داده مشخصی داشته باشد. نوع داده تعیین می کند چه مقداری را می توان در آن ستون ذخیره کرد و معمولاً بر شیوه اعتبارسنجی، مرتب سازی و پردازش اطلاعات اثر می گذارد. برای نمونه، ستون سن می تواند عددی باشد و ستون تاریخ ثبت باید با نوعی سازگار با تاریخ تعریف شود. انتخاب درست نوع داده از ثبت مقدارهای نامعتبر جلوگیری می کند و به حفظ کیفیت اطلاعات کمک می کند.

اگر نوع ستون با داده ای که قرار است ذخیره شود هماهنگ نباشد، ممکن است سیستم مقدار را نپذیرد، آن را نادرست تفسیر کند یا فضای بیشتری از حد نیاز مصرف شود. برای مثال، ذخیره کردن تاریخ به صورت متن می تواند مقایسه و مرتب سازی زمانی را دشوار کند. بهتر است پیش از ایجاد جدول، مشخص کنید هر ستون چه معنایی دارد، چه مقدارهایی مجاز هستند و آیا خالی ماندن آن قابل قبول است یا خیر.

در بسیاری از جدول ها، یک ستون یا ترکیبی از چند ستون به عنوان کلید اصلی انتخاب می شود. این کلید هر ردیف را به شکلی یکتا مشخص می کند و کمک می کند رکوردها بدون ابهام پیدا یا به روزرسانی شوند. شماره دانش آموزی یا شناسه خودکار نمونه هایی از کلید اصلی هستند. بهتر است مقدار کلید اصلی برای دو ردیف تکراری نباشد و در طول عمر رکورد بی دلیل تغییر نکند.

برای اتصال اطلاعات دو جدول می توان از کلید خارجی استفاده کرد. کلید خارجی ستونی است که به کلید اصلی یک جدول دیگر اشاره می کند. فرض کنید جدول دانش آموزان شناسه یکتای هر دانش آموز را نگهداری می کند و جدول حضور و غیاب نیز برای ثبت هر جلسه، شناسه همان دانش آموز را ذخیره می کند. این ارتباط باعث می شود اطلاعات دانش آموز یک بار ثبت شود و رویدادهای متعدد به همان رکورد ارجاع دهند.

برای ذخیره سازی انواع مختلف داده، معمولاً جدول های جداگانه ایجاد می شوند. اگر همه اطلاعات مدرسه در یک جدول بزرگ ثبت شود، داده های تکراری زیاد می شوند و اصلاح یک مورد ممکن است به تغییر چندین ردیف نیاز داشته باشد. جدا کردن اطلاعات بر اساس موضوع، نگهداری و توسعه نرم افزار را ساده تر می کند. نمونه زیر کاربرد هر جدول را در یک سامانه آموزشی نشان می دهد.

اگر نام و مشخصات هر دانش آموز در هر ردیف حضور و غیاب تکرار شود، با افزایش تعداد جلسه ها حجم داده های تکراری نیز بیشتر می شود. اگر بعداً نام یا اطلاعات تماس تغییر کند، لازم است چندین ردیف اصلاح شود و احتمال جا افتادن یک مورد وجود دارد. با نگهداری مشخصات پایه در جدول دانش آموزان و ثبت شناسه آن ها در جدول های دیگر، تکرار کاهش پیدا می کند و پیوند میان اطلاعات روشن تر می شود.

پیش از ساخت جدول، مشخص کنید نرم افزار قرار است به چه پرسش هایی پاسخ دهد و چه اطلاعاتی برای انجام کار لازم است. طراحی جدول فقط انتخاب چند نام برای ستون ها نیست؛ باید رابطه داده ها، محدودیت های ورود اطلاعات و گزارش های مورد نیاز نیز در نظر گرفته شوند. تعریف دقیق نیاز در آغاز، از تغییرهای گسترده و پرهزینه در آینده جلوگیری می کند.

در پایگاه داده های رابطه ای، زبان SQL برای تعریف جدول و کار با داده ها استفاده می شود. کد زیر نمونه ای آموزشی برای ساخت جدول دانش آموزان است. ممکن است جزئیات نوع داده یا شیوه نوشتن شناسه خودکار، بر اساس سیستم مدیریت پایگاه داده مورد استفاده تفاوت داشته باشد.

CREATE TABLE Students (
  student_id INTEGER PRIMARY KEY,
  first_name VARCHAR(80) NOT NULL,
  last_name VARCHAR(80) NOT NULL,
  enrollment_date DATE
);

در این نمونه، student_id شناسه اصلی جدول است و PRIMARY KEY یکتا بودن آن را مشخص می کند. ستون های نام و نام خانوادگی از نوع متن هستند و عبارت NOT NULL می گوید ثبت این مقادیر نباید خالی باشد. ستون تاریخ نیز برای نگهداری تاریخ ثبت نام در نظر گرفته شده است. در یک پروژه واقعی، نام ستون ها، اندازه متن و محدودیت ها باید با نیاز سامانه هماهنگ شوند.

ساختار جدولی، کار با داده های زیاد را قابل فهم تر می کند و به برنامه نویس اجازه می دهد اطلاعات را با نظم مشخص ذخیره و بازیابی کند. جدول ها همچنین بستری برای جست وجو، فیلتر کردن، مرتب سازی و تهیه گزارش فراهم می کنند. وقتی جدول ها و ارتباط های آن ها درست طراحی شده باشند، توسعه قابلیت های تازه و بررسی صحت داده ها نیز آسان تر می شود.

نام جدول و ستون بهتر است کوتاه، معنادار و هماهنگ با قراردادهای پروژه باشد. نام های کلی مانند «اطلاعات» یا «مقدار» به تنهایی مشخص نمی کنند چه چیزی ذخیره می شود. توضیح روشن، خواندن ساختار را برای اعضای تیم ساده تر می کند و احتمال استفاده نادرست از ستون ها را کاهش می دهد. همچنین بهتر است در یک پروژه از شیوه نام گذاری یکسان استفاده شود.

بعضی تصمیم های ساده در آغاز پروژه، در آینده باعث دشواری در گزارش گیری و اصلاح اطلاعات می شوند. یکی از خطاهای معمول، انتخاب نوع داده نامناسب است؛ خطای دیگر، ذخیره چند مقدار نامرتبط در یک ستون یا تکرار اطلاعات ثابت در ردیف های متعدد است. بررسی ساختار جدول با چند نمونه واقعی، پیش از ورود حجم زیادی از اطلاعات، می تواند هزینه اصلاح را کاهش دهد.

بخش زیادی از وب سایت ها و نرم افزارهای امروزی برای نگهداری حساب کاربران، محصولات، سفارش ها و پیام ها از پایگاه داده استفاده می کنند. هر جدول نقش مشخصی در ثبت این اطلاعات دارد و برنامه از طریق پرس وجو به داده ها دسترسی پیدا می کند. هنگام طراحی سایت نیز درک ساختار جدول ها به برنامه ریزی دقیق تر بخش هایی مانند عضویت، فروشگاه اینترنتی و مدیریت محتوا کمک می کند.

در شروع یک پروژه ممکن است تنها چند کاربر یا محصول وجود داشته باشد؛ اما با رشد کسب و کار، حجم داده و تعداد عملیات افزایش می یابد. طراحی سنجیده جدول ها کمک می کند ساختار اطلاعات قابل توسعه باقی بماند. در کنار تعریف درست ستون ها و رابطه ها، پشتیبان گیری، کنترل دسترسی و آزمایش تغییرهای پایگاه داده نیز برای حفاظت از اطلاعات اهمیت دارند. این موارد مکمل طراحی جدول هستند و باید در برنامه نگهداری سامانه در نظر گرفته شوند.

در یک پایگاه داده رابطه ای، جدول در پایگاه داده چارچوب اصلی ذخیره و مدیریت اطلاعات را فراهم می کند. ردیف ها رکوردها را نگهداری می کنند، ستون ها ویژگی های هر رکورد را مشخص می کنند و کلیدها امکان شناسایی و ارتباط میان جدول ها را به وجود می آورند. با انتخاب نوع داده مناسب، نام گذاری روشن و طراحی رابطه های منطقی، می توان اطلاعات دقیق تر، قابل جست وجو و آسان تر برای نگهداری ایجاد کرد. بنابراین، شناخت جدول و اجزای آن نخستین گام برای طراحی بهتر هر پایگاه داده است.